БҰҒЫ
Сақ дәуірінің дүниетанымында бұғы ерекше киелі тотемдік жануар ретінде қарастырылады. Ол мифологиялық шығу тегімен, киелілікпен және жанның мәңгілігімен байланысты символдық мәнге ие. Дала мәдениетінің маңызды бейнесі ретінде бұғы Аспан мен Жер арасын байланыстыратын қасиетті тіршілік иесі ретінде ұғынылған.
«Бұғы мүйіздері – әлемдік өмір ағашының бұтақтары» деген мифологиялық түсінік сақтардың космогониялық дүниетанымымен астасып, ғарыштық құрылымның тұтастығын бейнелейді
Кейінгі қола дәуірі (б.з.д. XIV–X ғасырлар)
ОЛЕНЬ
В мировоззрении сакского периода олень рассматривается как особо сакральное тотемное животное. Он наделяется символическим значением, связанным с представлениями о происхождении, священности и вечности души. Как важный образ степной культуры, олень воспринимался как священное существо, соединяющее Небо и Землю.
Представление о том, что «рога оленя - это ветви мирового древа жизни», отражает космогонические воззрения сакского общества и символизирует целостность мироздания.
Эпоха поздней бронзы (XIV–X вв. до н. э.)
THE DEER
In the worldview of the Saka period, the deer was regarded as a highly sacred totemic animal. It was endowed with symbolic meaning associated with ideas of origin, sacredness, and the eternity of the soul. As an important image in steppe culture, the deer was perceived as a sacred being connecting Heaven and Earth.
The belief that “the antlers of the deer are the branches of the World Tree of Life” reflects the cosmological views of Saka society and symbolizes the unity and wholeness of the universe.
Late Bronze Age (14th–10th centuries BCE)